تبلیغات
 هه لبه ست،وینه،شعر،عکس


شعر ای گل تازه از وحشی بافقی تقدیم به دوستم که اینو گفته بود بزارید




*****

ای گـل تازه كه بـویی ز  وفـا   نیست تو را            خبر از سرزنش خار جفا  نیست  تو را

رحـم بـر بلبل بی بـرگ و نـوا   نیست تو را            التفاتی به اسیران  بـلا   نیست  تو را

ما اسیر غم  و  اصلا  غم  ما  نیست تو را            با اسیر غم خود رحـم چرا نیست تو را

 

فارغ  از  عـاشق  غمناك  نمی‌باید بود

                                      جان من این همه  بی‌باك  نمی‌باید بود

 

همچو گل چند به روی همه خندان  باشی            هَمره غیر  به  گلگشت  گلستان  باشی

هر زمان با  دگری  دست و  گریبان باشی           زآن بیندیش  كه از كرده  پشیمان  باشی

جمع با جمع نباشند و  پریشان  باشی                یاد حیرانی ما آری و  حیران  باشی

 

ما نباشیم كـه باشد  كـه  جـفای  تو كشد


                                      به جـفا سازد و صد جـور برای  تو كشد

 

 

شب به   كاشانه   اغیار   نمی‌باید   بود            غیر  را  شمع  شب  تار  نمی‌باید   بود

همه‌ جا با همه  كس  یار  نمی‌باید  بود             یار   اغیار   دل   آزار   نــمی‌بایــد    بود

تـشنه   خـون  مـن  زار   نمی‌باید   بـود             تا به این مرتبه خونخوار  نمی‌باید    بود

 

من اگر  كشته شوم باعث بدنامی توست

                                      موجب شهرت بی‌باكی وخودكامی توست

 

 

دیگری  جز تو  مرا این  همه   آزار  نكرد             جز تو كس در نظر  خلق  مرا  خوار  نكرد

آنچه  كردی تو به من هیچ ستمكار  نكرد              هیچ  سنگین دل ِ بیدادگر  این  كار  نكرد

این ستمها دگـری  با   مـن   بیمار نكرد                هیچ كـس این همه آزار مـن زار نكرد

 

گر ز آزردن من هست غرض مردن  من

                                      مردم ،  آزار  مكش  از  پی   آزردن  من

 

جان من سنگدلی، دل به تو دادن  غلط است            بر سر راه تو چون خاك فتادن غلط است  

چشم  امید  به روی تو گشادن  غلط است               روی پُرگرد به راه تو نهادن  غلط است

رفتن اولاست زكوی تو ،  ستادن   غلط است           جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

 

تو نه  آنی  كه  غم  عاشق  زارت  باشد

                                      چون شود  خاك  بر آن خاك گذارت باشد

 

مدتی  هست  كه  حیرانم  و   تدبیری نیست               عاشق بی‌سر و سامانم و تدبیری  نیست

از  غمت سر به  گریبانم  و   تدبیری نیست                خون دل رفته به  دامانم و تدبیری نیست

از  جفای تو  بدینسانم   و     تدبیری نیست               چه توان كرد؟ پشیمانم  و  تدبیری نیست

 

شرح    درماندگی    خود  به  كه  تقـریر   كنم؟

                                      عاجزم  چاره ی من  چـــیست  چــه  تدبـیر كنم؟

 

نخل  نو خیز ِ گلستان  جهان    بسیار  است              گل این باغ بسی، سرو روان بسیار است

جان من همچو تو  غارتگر جان  بسیار است              ترك زرین  كمر  موی  میان بسیار است

با لـب همچو شـكر تـنگ دهـان   بسیار است             نه كه غیر از  تو جوانی است، جوان بسیار است

 

دیگری   این   همه بیداد به عاشق نكنـــد

                                      قصـــــد آزردن  یاران   مـــــوافق   نكنـــد

 

مدتی  شـد  کـه  در آزرم  و  می‌دانی    تو               به كـمند  تـو  گرفتارم  و  می‌دانی  تو

از  غم  عشق   تو  بیمارم  و می‌دانی   تو              داغ  عشق تو به جان دارم و می‌دانی تو

خون دل از   مژه می‌بارم و   می‌دانی    تو               از  برای  تو  چنین  زارم  و می‌دانی تو

 

از زبان تو  حـــــدیثی  نشـــنودم هرگـــــز

                                 از تو شرمنده یــك حرف  نبـــودم هرگــــز

 

مكن آن  نوع  كه  آزرده  شوم از  خویت              دست بر دل نهم و پا بكشم از كویت

گوشه‌ای  گیرم  و من  بعد نیایم    سویت              نكنم  بار  دگــر یاد قــد  دلــجویت

دیده   پوشم   ز  تماشای   رخ    نیكویت               سخنی گویم و شرمنده شوم  از رویت

 

بشنو این پند و مكن  قـــصد دل آزرده خویش

                                    ورنه  بسیار پشیمان شوی از  كرده خویش

 

چند صبح آیم و از خاك درت شام روم                  از سركوی تو خود كام، به نـــاكام روم

صد دعــا گویم و آزرده به دشنـام روم                  از پی‌ات آیم و با من نشوی رام روم

دور دور از تو من تیره سرانجام روم                     نبود زهره كه همراه تو یك گـام روم

 

كس چرا این هم سنـــگین دل و بدخو باشد؟

                             جان من، این روشی نیســـــت كه نیكو باشد

 

از چه با من نشوی یار چه می‌پرهیزی                  یار شو با من بیمـــار، چــه می‌پرهیزی

چیست مانع ز من  زار چه می‌پرهیزی                 بگشا لعل شكــــربــــار، چــه می‌پرهیزی

حرف زن ای بت خونخوار چه می‌پرهیزی               نه حدیثی كنــی اظهــــار چــــه می‌پرهیزی

 

كه تو را گفت به ارباب وفـــــا حـــرف مزن؟

                              چین بر ابرو زن و یك بار به ما حرف مزن

 

درد  من  كشته  شــــمشیر  بلا می‌داند                 سوز مـن سوخـــته ‌ی داغ جـفا مــی‌داند

مسكنم ساكن صـحرای  فنا  می‌داند                     همه‌كس حال من بی سروپا مـی‌داند

پاكبازم  همه كس  طـور  مـرا  می‌داند                  عاشقی همچو منت نیسـت خـدا مــی‌داند

 

چاره‌ی من كن و مــگذار كـــه بیچاره شوم

                               سرخود گــیــرم و از كـــوی تـو آواره شوم

 

از سركوی تو با دیده تر خـــواهم رفت                     چهره آلـوده به خوناب جگر خواهم رفت

تا نظر می‌كنی از پیش نظر خـــواهم رفت               گر نرفتـم  ز درت شام، سـحر خواهم رفت

نه كه این بار چو هر بار  دگــر خواهم رفت               نیست بـاز آمدنم بـــاز اگـــــر خـــواهم رفت

 

از جـــفای تـــو مـــــن زار چــــو رفتم، رفتم

                               لطف كن لطف كه این بار چـــــو رفتم، رفتم

 

چند در كوی تو با خـــاك بــــرابر باشم                چـــــند پامـــال جـــفای تو ستمگر باشم

چند پیش تو به قدر از همــه كمتر باشم           از تــو چند ای بت بـــد كیـش مــــكدر باشم

می‌روم تا به سجـــود بت  دیگر باشم               باز اگــر سجده كنم پـیش تـو كـافر باشم

 

خود بگو  از تو كشم نـــاز و تغافــل تا كی؟         

                               طاقتم نیست  از این بیش تحــــمــل تا كی؟

 

 سبزه دامن نسرین تــو را  بنــــد ه شوم               ابـــتدای خــــط مشكین تو را بنده شـوم

چین بر ابرو زدن و كین تو را بنده شوم                  گره ابروی پــُـــرچـین تو را بنده شـوم

حرف ناگفتن و تمكین  تــو را بنده شوم                 طرز محبوبی و آییــن تو را بنده شـوم

 

الله، الله، ز كه ایــن قـــــاعـــــده اندوخـــــته‌ای؟

                              كیست استاد تــو، ایــنهــــا ز كه آموختـــــه‌ای؟

 

این همه جور كه مـن از پی هم می‌بینم                 زود خود را به سـر كـوی عدم مـی‌بینم

دیگران راحت و مـن این همه غم می‌بینم               همه‌كس خرم و مـــن درد و الــــم مـی‌بینم

لطف بسیار طمــــع دارم و كــم می‌بینم                 هستم آزرده و بسـیــــار ستـــم مـی‌بینم

 

خرده بر حرف درشـــــت مــــن آزرده مگیر

                               حرف آزرده درشتانه بــــود، خـــــرده مگیر

 

آن‌چنان باش كه من از تو شكایت نكنم                   از تو قطع طمع لـــطف و  عنایت نـكنم

پیش مـــردم زجـــفای تو حــكایت نكنم                   همه جا قصه‌ی درد تــــو  روایت نـكنم

دیگر این قصــــه بی حد و نهایت نكنم                    خویش را شهره هر شــهر و ولایت نـكنم

 

خـوش كنی خاطر وحــشی به نگاهی  سهل است

                                 سوی تو گوشه‌ی چشمی  ز تو گاهی  سهل است

 



برچسب ها : وحشی بافقی , ای گل تازه , شعر ای گل تازه , شعر وحشی بافقی ,

نظرات () نویسنده: زانیار داریوشی جمعه 17 مرداد 1393 - 04:40 ق.ظ

آخرین مطالب

» قطار ( یکشنبه 9 خرداد 1395 )
» یه قُل دو قُل ( یکشنبه 19 اردیبهشت 1395 )
» وفــــادار ( یکشنبه 19 اردیبهشت 1395 )
» گفتا ( یکشنبه 19 اردیبهشت 1395 )
» سعدی ( پنجشنبه 2 اردیبهشت 1395 )
» گر ( یکشنبه 22 فروردین 1395 )
» قلبم ( یکشنبه 22 فروردین 1395 )
» شب ( یکشنبه 22 فروردین 1395 )
» ژیان فیری کردم ( سه شنبه 17 فروردین 1395 )
» روز مادر بر همه ی مادران مبارک ( پنجشنبه 12 فروردین 1395 )
» تنهایی خیلی سخته ( سه شنبه 10 فروردین 1395 )
» چاوەکانم ( سه شنبه 10 فروردین 1395 )
» ژیانم ( پنجشنبه 27 اسفند 1394 )
» وه ک هه لوی به رزه فری برزه مژی چون بژی شرته نه وه ک چنده بژی ( چهارشنبه 26 اسفند 1394 )
» نگاهت بوی گناه کبیره می ده ( شنبه 14 آذر 1394 )
 
ADS

آمار بازید

کل بازدید ها :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
تعداد کل مطالب :
آخرین بروز رسانی :

درباره ما